شهرام ناظری پروندهی کنسرتهای مولاناییاش را دور دنیا بست.
به گزارش خبرنگار بخش موسیقی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این آوازخوان که عنوان پاواراتی ایران به وی اطلاق شده، با اجرای کنسرتی در مرکز آسیا سوسایتی و دریافت لوح "میراث فرهنگی شرق"، 10 اجرای دو سالهاش را بهپایان رسانده و با دست پر به تهران بازگشته است.
حسن ختام کنسرتهای شوالیه ایران، با قدرشناسی رییس سازمان ملل متحد - بان کیمون - همراه بود و در بزرگترین مرکز فرهنگی آمریکا، بهخاطر سالها تلاش در جهت معرفی مولانا به جهانیان لوح و تندسی به او اعطا شد.
ناظری پس از دریافت بالاترین نشان فرهنگ و هنر فرانسه به ایران بازگشته بود تا بر مراز شمس بخواند؛ در پی آن اجرای مردمی، به آمریکا بازگشت و ششم نوامبر در حضور ریس سازمان ملل متحد، پیام بشری و انسانی مولانا را به جهانیان ابلاغ کرد و خواند:
"دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست"
سپس با همراهی گروهی متشکل از چهار کشور تایلند، آمریکا، هند و ایران، چنین خواند:
باز آمدم، باز آمدم، از پیش آن یار آمدم
در من نگر! در من نگر! بهر تو غمخوار آمدم
شاد آمدم، شاد آمدم، ازجمله آزاد آمدم
چندین هزاران سال شد، تا من بگفتار آمدم
...
این قطعهها را "حافظ ناظری" ساخته بود که ترکیبی از سازهای غربی و ایرانی بهشمار میرفت. ناظری اما به سبک همیشهاش میخواند.
سازهای غربی و شرقی با هم در نقطهی مشترک دو فرهنگ، تقویت میشدند.
حافظ صدادهی تازهای را از این موسیقی تلفیقی عمل آورده بود.
شهرام ناظری سر داد:
باز آمدم چون عید نو، تا قفل زندان بشکنم
وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم
هفت اختر بیآب را کاین خاکیان را میخورند
هم آب بر آتش زنم، هم بادهاشان بشکنم
گر پاسبان گوید که هی، بر وی بریزم جام می
دربان اگر دستم کشد، من دست دربان بشکنم
...
سپس توسط رییس مرکز آسیا سوسایتی - وی شاکا - در بخش سیاست از بان کیمون - رییس سازمان ملل - تقدیر شد؛ در اقتصاد هم از رییس شرکت کوکا کولا، نویل اسدل؛ اما لوحهای معماری را به یوشیو تانگوچی ژاپنی و آواز و موسیقی شرقی را به ناظری اهدا کرد.
بان کیمون در سخنانی ناظری را یکی از قطبها و ستارههای موسیقی مشرقزمین خواند.
ناظری حالا دو سه روزی است که به تهران بازگشته است؛ او به خبرنگار ایسنا گفت که پاسخ کارهایش را دریافت کرده و از این پس میخواهد با حضورش راهگشایی برای موسیقی و آواز ایران باشد.
وی خود اذعان دارد که از بزرگ یا کوچک شدنهای مجازی احتزار دارد و میخواهد جریان موسیقی جوان را دریابد، چراکه بهزغم او آواز ایران سخت بیمار است و تقلید بیداد میکند.
به تعبیر ناظری این اتفاق خبری ناخوشایند برای آواز ایرانی است و ضرورت دارد آسیبشناسی، بررسی و درمان شده و به هنرآموزان کمک شود تا خود را پیدا کنند.
