قطب الدین صادقی گفت: مولانا با تخیل گسترده شاعرانه و با کثرت اندیشه و استدلال به خلق داستان -اندیشه دست یافته است.
به گزارش خبرنگار ادبی فارس در دومین روز کنگره هشتصدمین سال تولد مولانا قطب الدین صادقی کارگردان تئاتر به ایراد سخنرانی با عنوان «ویژگیهای شخصیت پردازی دراماتیک در داستانهای مولوی در کنگره بزرگداشت این شاعر پرداخت.
صادقی با بیان مطلب فوق گفت: درست برخلاف فرهنگ نمایشی غرب و شخصیت پردازی نوع ارسطویی آن که به دنبال بازسازی عمیق و دقیق موجودات یک مکان و دوره خاص و کلا بر اساس فردانیت تشکیل یافته از مجموعه خطوط روانشناسی و اخلاقی، در شرق ما اساسا با تیپ های ساده و ماندگار و جنبه های کاوش شده ثابت سر و کار داریم.
وی افزود: عدم پویایی یا میل به ایجاد شخصیتها را میتوان تیپ سازی نامید ولی گرایش به این امر صرفا از آن روز که در بنیان باورهای قدسی شرقیان اصولا میل به دوری از واقعیت گرایی وجود دارد.
این کارگردان تئاتر ادامه داد: وگرنه بازنمایی در آثار هنری به اشکالی مختلف وجود دارد تا مبادا بینندگان این آثار را با تصاویر واقعی اشتباه گیرند چون در باورهای سنتی این امر را نوعی آفرینش و یا دقیق تر بگوییم شرک مینامیدند.
صادقی تصریح کرد: آثاری که قهرمان آن ایستاد و خود را به دست تقدیر سپرده است و در پرتو درگیری با نیروهای دیگر غیر از اراده خویش باشد نمی تواند اثر نمایشی به مفهوم پرستویی باشد.
کارگردان تئاتر «طاقی» نوشته آلبرت کامو اظهار داشت: کثرت زمان و مکان برای رسیدن به زمان مطلق است و برای اینکه خطر بت پرستی از میان رود روش داستان در داستان روشی مناسب است که آغاز آن داستان هزار و یک شب است و در منطق الطیر عطار هم دیده می شود ولی بهترین نوع روش داستان در داستان در آثار مولاناست که به جزء کردن و خرد کردن بپردازیم.
صادقی شخصیت سازی را برخلاف تیپ متأثر از ویژگیهای محیطی برشمرد و عنوان کرد: مولانا به دلیل عصمت اسلامی شخصیت پردازیها را اغلب با نما بیان کرده است. این یک روش در شخصیت پردازی است و روش دیگر استفاده از تکنیکهایی است که اصطلاحا دسیسه نام دارد.
