ضیاءالدین ترابی گفت: مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی یکی از چهره‌های درخشان شعر و ادب فارسی و یکی از اوتاد جهان عرفان اسلامی است که به دلیل پدید آوردن آثار بزرگ و ارزشمندی چون مثنوی در نظم، دیوان کبیر در شعر و فیه ما فیه در نثر، با گذشت هشتصد سال همچنان می‌درخشد.

به گزارش ستاد خبری بزرگداشت هشتصدمین سال تولد مولانا، ضیاءالدین ترابی؛ شاعر، مترجم و منتقد با بیان این مطلب گفت: اثار مولانا به دل و جان دوستداران شعر و عرفان نور می‌پاشد. او عارفی بزرگ و شاعری تواناست که در سروده‌هایش شعر و عرفان را چنان در هم آمیخته که جدا کردن آن دو از هم غیر ممکن است.

وی در ادامه افزود: به همین دلیل نمی‌توان از شعر مولانا سخن گفت و از عرفانش حرفی نزد یا از عرفانش سخن گفت و از شعرش چیزی نگفت، به ویژه آنکه بیشترین شهرت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی به خاطر عشق و شیفتگی‌اش به شمس تبریزی است و دیوان غزیلیاتش به خاطر همین عشق و افسانه دلدادگی است که به نام دیوان شمس معروف شده است. اما تمام کار مولانا غزل نیست، بلکه مثنوی گرانسنگ معنوی که عرفان منظوم است، از نادر آثار گنجینه ادب فارسی است که به دلیل پرداختن به حکمت و عرفان از قدیم بین عارفان و پیروان راه حق و حقیقت محبوبیت داشته است و با تمام تفسیرها و تعبیر‌هایی که تاکنون درباره این اثر بزرگ نوشته‌اند، هنوز حرف‌های ناگفته بسیاری باقی است.

ترابی خاطرنشان کرد: محبوبیت و شهرت غزل‌های مولانا جلال‌الدین محمد، به ویژه بین اهل شعر و قلم به حدی است که هر کس در حد نظر و توان خود حرف‌هایی در مورد آنها زده است و سخن‌های بسیاری گفته شده، چرا که غزل‌های مولانا شعر ناب است و عرفان محض و اگر در مثنوی معنوی، عرفان و مسایل حکمی بر شعر می‌چربد، برعکس در غزل‌های مولانا شعر و عرفان پابه‌پای هم و هم‌سنگ و هم ‌تراز هم حرکت می‌کنند.